Close up

Sometimes it is possible to be closer; to open our eyes, to sharpen our ears, to see and hear from near without any judgment …

Travel Writing

Maybe one reason for more attraction of business than medicine for me was being more active. Imagining my self being summarized in hospital and office was intolerable. I had learned interest in nature and travel from my father in my childhood.

I began travelling around Iran at those times with my family and after graduation and military services I began travelling around the world both for job and for fun. Trip is one of the best ways to learn, experience and know. It is possible to learn how to live by travelling; it’s a chance for seeing the weaknesses and strengths and become familiar with a few hundred and thousand years through which other nations and countries have passed to reach where they are now. Currently, although I'm so busy, when I have a chance I will bag my luggage and start my journey and when possible, I write the travel story. I like you will come with me through my journey with my luggage of memories. 

 

Post Time

Archive

When I have a chance in my routine life, I write; of my concerns, sociocultural issues that have engaged my minds of how and why they occur. 

جوان بمانید

بزرگترین مانع پیشرفت روزمرگی است. بزرگترین عامل روزمرگی عادت است. مهمترین دلیل عادت از دست دادن روحیه کنجکاو است و علت از دست دادن روحیه کنجکاو پیری است. هر وقت از روحیه کنجکاو دست کشیدید پیر شدن را پذیرفته اید حتی اگر سن تقویمی شما نشان از جوان بودن بدهد. پس اگر خواهان پیشرفتید جوان بمانید.

با یک هدیه کوچک به یک فرهنگ کهن نیروی حرکت بدهیم

ایرانیان از نظر میزان مطالعه جایگاه خوبی در دنیا ندارند. این کاستی البته دلایل متعددی دارد، از ریشه های فرهنگی گرفته تا نرخ باسوادی خصوصاٌ با تعاریف جدید سواد و البته کاهش مداوم قدرت خرید که سهم کالاهای فرهنگی را در سبد خانوار همواره کمتر و کمتر می کند. 

این موضوع نه فقط بر زندگی گروه کم خوان بلکه بر زندگی همه شهروندان ایرانی اثر دارد. بدین صورت که امکان تطبیق شهروندان ایرانی را با فرهنگ روز دنیا و افزایش سطح دانش و آگاهی ایشان نسبت به محیط پیرامونشان و داشتن بینش لازم برای رشد و پیشرفت از این گروه کثیر سلب خواهد کرد و هرچه آنها از فرهنگ و ادب فاصله بگیرند زندگی برای قشر آگاه و فهیم مشکلتر و آزاردهنده تر می شود. جامعه ای که توسعه و تعالی را طلب می کند سرمایه های خود را بر آب بنا می کند، "اگر سرمایه های انسانی خود را تقویت نکند". 
از این که بگذریم امروز در بحبوحه گرانیها و پریشانیها قشر مولد فرهنگ ما نیز در شرائط خوبی نیستند. فروش کتاب و موسیقی و فیلم و تولیدات هنری برخاسته از ایده و خلاقیت متناسب رشد سایر هزینه ها افزایش نیافته است و این خطر جامعه فرهنگی ما را از ریشه تهدید می کند، زیرا اگر تولید فرهنگ آسیب ببیند این قطار بدون لوکوموتیو می شود و جامعه ای که فرهنگ تولید نکند از درون تهی می شود. 
چند سالیست که من جنس هدایای خود را به دوستان و اطرافیان خصوصاٌ در نوروز به پیشکشهای فرهنگی تبدیل کرده ام. فکر می کنم از این راه هم در رشد دانش و فرهنگ پیرامون خودم موثر باشم و هم کمکی هر چند ناچیز به اقتصاد رنجور فرهنگ در کشور بکنم. ضمناٌ بر روی کتابهایی که تقدیم می کنم چیزی هم نمی نویسم تا گیرنده آنرا مقید به نگهداشت کتاب پس از مطالعه نکنم، یا اگر موضوع مطابق میلش نبود این گزینه را به او بدهم تا آنرا به دیگری هدیه کند. 
این یادداشت را از این باب نوشتم که از شما نیز بخواهم که به رشد فرهنگ در کشور و به اقتصاد فرهنگ کمک کنید. بگذارید برای ایجاد یک تحول بزرگ از یک تغییر کوچک شروع کنیم. 
               ای که دستت می رسد کاری بکن                                   پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار
 

پذیرش اشتباه؛ راهی برای با هم بزرگ شدن

همه ما اشتباه می کنیم. اینرا کسی نمی تواند انکار کند. انسان، بدون اشتباه انسان نیست. کوچک و بزرگ و پیر و جوان و زن و مرد هم ندارد. پذیرش این اصل که همه ما، به ویژه خود من، اشتباه می کنیم یکی از سنجه های بلوغ فکری است. عقل و هوش به ما کمک می کند که از تکرار اشتباهات پرهیز کنیم و بنابراین باهوشترها نسبتا کمتر اشتباه می کنند. پرهیز از تکرار اشتباهات کمکی است که انسان ها به واسطه هوش و درکشان به خودشان می کنند. اما مهتر از آن پذیرفتن اشتباه و – درصورتیکه آن اشتباه حیطه اثری بیش از خود داشته باشد - اقرار به آن است.
این ویژگی آخر الزاما به هوش افراد بسته نیست بلکه به بینش و درجه سلامت وجدان آنها وابسته است. اصلا اشتباه به پیشرفت انسان کمک می کند، اما اقرار به اشتباه به پیشرفت انسانیت.
پیشگیری از تکرار اشتباه، اعتماد به نفس را افزایش می دهد و پذیرش اشتباه، اعتماد به هم را. اقرار به اشتباهات اثر فزاینده ای هم در جلوگیری از تکرار اشتباهات دارد، زیرا خرد جمعی را در پایش و پیشگیری از اشتباهات به کار می گیرد.
در جوامع توسعه یافته افراد با پذیرش و اقرار به اشتباهاتشان به ترویج اخلاق و اعتماد عمومی کمک می کنند و بغض و کینه را از ذهن و دل مخاطبانشان می زدایند.
توسعه جوامع بیش از تقویت زیرساخت های فیزیکی ( مانند جاده، پل، سد و نیروگاه) به تقویت زیرساخت های رفتاری نیازمند است و فرهنگ پذیرش اشتباه و اقرار به آن یکی از این زیرساخت هاست.
پذیرش و اقرار به اشتباه را یاد بگیریم تا بدین وسیله نخوت های شخصی را بشکنیم و غرور ملی را با آنها بسازیم.

GuestbOok

GuestbOok